Historia parafii

O nas » Historia parafii » Historia parafii

Prace nad odbudowa świątyni rozpoczęto od usuwania gruzów, szklenia okien i prac zabezpieczających przed opadami atmosferycznymi. Chodziło o to, by jak najszybciej doprowadzić kościół do porządku i otwarcia, a przede wszystkim powstrzymać proces jego dalszej dewastacji. Prace porządkowe ukończono l maja 1945 r. Następnego dnia kościół został wyświecony przez Konrada Willa. Zabezpieczone przez starostę powiatowego Augustyna Szpręgę dwie monstrancje i cztery kieiichy zostały przekazane kościołowi. Podniszszczony ornat znaleziono na miejscu. 3 ma-ja 1945 r. odbyło się pierwsze nabożeństwo w języku polskim. Odprawił je młody duchowny Klemens Majewski - późniejszy proboszcz w Dąbrówce Malborskiej.

W czerwcu 1945 r. wrócił do Malborka proboszcz Franciszek Pingel który zajął się swymi dawnymi parafianami, odprawiając dla nich kazania w języku niemieckim. Ze względu na postawę jaka zajął w czasie plebiscytu jako centrowiec został z Polski wydalony. Odjechał do Niemiec pierwszym transportem 6 sierpnia 1946 r. (zmarł w RFN w 1955 r.).

Odbudowa kościoła wymagała znacznych środków materialnych i finansowych, które przekraczały możliwości ówczesnych władz miejskich i kościelnych. W związku z tym powstał Komitet Odbudowy Kościoła, który wskazując na ogromne zniszczenia wzywał wszystkich ludzi dobrej woli do współpracy i ofiarności na rzecz odbudowy świątyni. Przed Bożym Narodzeniem kościół został zamknięty z powodu zimna, a klucze przekazane proboszczowi kościoła św. Jerzego Feliksowi Sawickiemu. Tam też zostały przeniesione na kilka lat nabożeństwa) z kościoła św. Jana Chrzciciela.

Był to okres, kiedy Polska znalazła się w zasiągu wschodniego systemu społeczno-politycznego i ekonomicznego. Niestety, lata te zwane okresem „błędów i wypaczeń", nie sprzyjały odbudowie zabytkowej fary. Dopiero w czasie tzw. "odwilży", będącej wynikiem "wydarzeń październikowych" 1956 r., stworzone zostały warunki do odbudowy świątyni.

Ogromne zasługi w usunięciu zniszczeń wojennych położyli nowi jej gospodarze - księża orionisci, należący do zgromadzenia zakonnego pn. Małe Dzieło Boskiej Opatrzności. Zgromadzenie to założone zostało w 1903 r. przez Włocha Alojzego Orione, którego papież Pius XII nazwał „Apostołem miłosierdzia, ojcem ubogich i dobroczyńcą ludzi cierpiących i opuszczonych. Dzięki staraniom ks. Bronisława Dąbrowskiego ordynariusz olsztyński ks. bp. Tomasz Wilczyński dekretem z dnia 9 kwietnia 1957 r. przydzielił XX. Orionistom kościół św. Jana Chrzciciela in perpetuum.